Jason – depressie en herstel

vrijdag 20 oktober eigen ervaring ExpEx Amsterdam

Mijn gezin

Ik groeide op in een situatie met veel huiselijk geweld. Mijn vader had een alcoholverslaving, en was tevens erg agressief. Mijn broer had last van PDDNOS en is licht verstandelijk beperkt. Hij had last van agressieregulatie-problematiek en richtte zijn woedeaanvallen naar mij. Als kind was het voor mij onvermijdelijk om dagelijks in heftige gevechten verstrikt te raken.

Buitenbeentje

Verder was ik het buitenbeentje in het gezin. Mijn prioriteiten lagen ten aller tijden bij school; ik viel niet agressief uit naar mensen; ik koos de juiste vrienden uit en hield afstand van drank, drugs en criminaliteit. Op de middelbare school ging het echter al snel heel slecht met me. Het was voor mij moeilijk naar een nieuwe school te gaan. Mijn cijfers gingen met meerdere punten omlaag, en mijn mentale gezondheid ging loeihard achteruit.

Eerdere hulpverleningscontacten

Ik kampte klaarblijkelijk met een depressie. Dit kwam aan het licht toen het mij niet meer lukte op mijn bed uit te komen. Ik kwam op mijn 16e voor het eerst echt in beeld van de hulpverlening. Na een aantal maanden op mijn kamer gezeten te hebben, zonder contact met anderen, werd ik voor het eerst opgenomen. Al gauw bleek dat ik overal tussen wal en schip belandde. Ik werd hierdoor vaak overgeplaatst, van instelling naar instelling, of van groep naar groep. Uiteindelijk kwam ik zo weinig buiten, dat ik een angst had ontwikkeld voor alles buiten mijn slaapkamerdeur. Ik durfde de straat niet meer op.

Sprint naar herstel

Naarmate ik langer in de instellingen zat, verergerde mijn problematiek. De laatste maanden voor mijn 18e waren een sprint naar herstel. Het was mijn vijfde en laatste instelling geweest, die mij eens kans wilde geven. Ik moest oefenen met naar buiten gaan; dat moest ik als meerderjarige immers ook kunnen. Ik had een groepsleider die mij behandelde alsof ik haar eigen kind was. Dit heeft voor mij het verschil gemaakt. Ik had mensen om mij heen die voor mij in het diepe wilden springen, en kon hierdoor stappen zetten die ik eerder niet zetten kon.

Huidige leefomstandigheden

Tot ieders verbazing is de sprint naar herstel succesvol geweest. Ik woon sinds mijn 18e begeleid in Amsterdam. Op mijn 19e ben in uit de kast gekomen als transgender. Ik leef nu als jongen, maar ben geboren in het lichaam van een meisje. Eerder speelde er te veel in mijn leven om goed om te kunnen gaan met dit gevoel. Nu het beter gaat ben ik mijn transitie begonnen.

Ik heb geleerd zelfstandiger te zijn, en sta een stuk meer op eigen benen. Nu zet ik me in als ervaringsdeskundige bij ExpEx. Ik vind het belangrijk dat de situatie voor alle jongeren in de jeugdzorg zo goed mogelijk geregeld is.