ExpEx delen ervaringskennis in onderzoek: ´Een mooie toekomst begint met aandacht´
Iedereen wil het beste voor kinderen. Waarom lukt het ons dan nog zo slecht om aandachtsvolle jeugdzorg waar te maken? Nieuw onderzoek van Stichting Het Vergeten Kind en Stichting Beroepseer geeft inzicht in de blokkades die de transitie in de weg staan. Experienced Experts Verona, Isa en Laura hebben hun ervaringskennis gedeeld met de onderzoekers.
Problemen
Om de transitie naar aandachtsvolle jeugdzorg te maken is een gezamenlijk beeld nodig van de blokkades die in de weg staan. Dat is de eerste stap om ze samen één voor één aan te pakken en op te lossen.
Het rapport signaleert ernstige problemen zoals het veelvuldig doorplaatsen van kinderen, wat duurzame relaties ondermijnt. Er zijn professionele blokkades die het werk van jeugdzorgprofessionals bemoeilijken, waaronder een gebrekkige reflectie- en leerstructuur binnen teams en te weinig zeggenschap voor kinderen en ouders.
“Ik heb op 4 verschillende plekken gewoond. Op een gegeven moment durf je geen band meer op te bouwen. Ik had geen zin meer om weer een keer mijn verhaal te doen.”
Verona Floor
Aanbeveling
Uit het onderzoek komen concrete handvatten naar voren om blokkades te doorbreken en ervoor te zorgen dat aandachtsvolle residentiële zorg voor uit huis geplaatste kinderen de norm wordt in Nederland. Laat kinderen niet langer de dupe zijn van systeem- en werkvloerproblemen.
Geef hulpverleners de ruimte om, vanuit een duurzame relatie, kinderen oprechte aandacht te geven. En steun ze om te blijven staan als het moeilijk wordt. Want alleen dan voelen kinderen zich écht gezien, gehoord en gewaardeerd. Zodat de groep kinderen die écht niet meer thuis kan wonen, de allerbeste zorg krijgt en zij zich positief kunnen ontwikkelen.
“Wat ik en veel andere kinderen miste was aandacht en liefde. Een arm om je heen of een liefdevolle begrenzing als dat nodig is. De residentiële jeugdzorg mag meer van mens tot mens zijn, en minder van professional tot cliënt. Dan wordt de zorg meer menselijk in plaats van kil en afstandelijk. Ik heb ook hulpverleners meegemaakt die die aandacht en warmte wel gaven en ik heb daar de positieve effecten van ervaren. Veel jeugdzorgprofessionals hebben die professionele afstand aangeleerd en die willen ze ook bewaren. Er is juist minder afstand en meer aandacht nodig.”
Isa Puyenbroek
Lees meer op de website van Het Vergeten Kind.